SLIMME LEZERS KIEZEN VOOR DE ONAFHANKELIJKE BOEKHANDEL EN ZE HEBBEN DAAR GOEDE REDENEN VOOR

Confituurtip - 17 juni 2016

Zo nu en dan  vragen we Confituurboekhandelaars om enkele boeken te kiezen die ze graag even in de schijnwerpers stellen. Zij kiezen hun ingrediënten, wij gooien ze in de pot en maken er de "Smaak van Confituur" van: uw recept voor de boeken die u niet mag missen.

Deze editie wordt het smakenpallet bepaald door volgende boekhandelaars:

  • Gert De Bie (Het Voorwoord - Heist op den Berg
  • Frank (Raaklijn - Brugge)
  • Thomas Barbier (De Reyghere - Brugge)
  • Katrien Merckx (De Groene Waterman - Antwerpen)
  • Cindy (Het Boekenhof - Aartselaar)

 

't Jagthuys

Binnert, net 35, een mooie leeftijd om 'seksueel gezond' te worden, vindt zijn mama.  Alleen het beste is goed genoeg voor Binnert.  Het verhaal start met een intake gesprek tussen haar en Vera -een sekswerkster voor personen met een handicap. Vrij snel zien we Binnert veranderen van een kreupele mindervalide die niet helemaal in orde is - 'hij keek raar en hij deed raar'- naar een sprookjesfiguur. Eigenlijk heb ik hiermee al te veel verklapt, dit boek moet je zo onbevangen mogelijk lezen.

Als ik je vertel dat het verhaal gaat over een kamergeleerde met het lichaam van een adonis. Zet dat aan om te lezen of denk  je wat blasé? Hoe snel vlieg je hiermee niet uit de bocht? Tenzij, er iemand aan het werk is met talent.  Merijn de Boer schrijft niet alleen goed, je vergeet het schrijven, de stijl, de vorm.  Ik weet niet of je iets van dansen kent? Zo ben ik fan van Sidi Larbi Cherkaoui, niet omdat hij perfect beweegt, hij maakt er een feestje van. Je vergeet hoeveel moeite het kost, die opperste concentratie. Het lijkt zo simpel als je naar hem kijkt. Een soortgelijke ervaring heb ik bij Merijn de Boer, schrijven lijkt zo simpel, zo evident. Zijn stijl is nooit opdringerig of pronkerig, hij voert je mee.
 

Het 't jagthuys is het eerste boek ik van Merijn de Boer lees, onmiddellijk na die lezing, heb ik zijn ander werk opgevraagd. Hij nam me mee, weer. 

Cindy - Het Boekenhof, Aartselaar

De Napolitaanse romans

De Napolitaanse romans vertellen de geschiedenis van twee vrouwen en hun levenslange vriendschap. Ze groeien samen op, maar hun levens verlopen geheel verschillend. 
Lila en Elena wonen met hun ouders en broertjes en zusjes in een volkswijk in het Napels van de jaren vijftig, een tijd waarin het ondenkbaar is dat meisjes hun tijd verspillen met leren. De intelligente Lila moet van school om te gaan werken. Ze probeert aan haar milieu te ontsnappen door jong te trouwen. Haar beste vriendin Elena mag wél verder leren, maar beseft maar al te goed hoeveel slimmer Lila is. En mooier. Elena probeert los te komen van het milieu waarin ze opgroeide maar dat verloopt zeer moeizaam.
In een zeer beeldende taal, met veel details en zeer meeslepend beschrijft Ferrante de vriendschap en rivaliteit tussen de meisjes. Zorg dat u tijd hebt als u eraan begint, want een Ferrante kan je niet zomaar wegleggen.

deel 1 : De geniale vriendin 
deel 2: De Nieuwe achternaam 
deel 3: Wie vlucht en wie blijft

Katrien Merckx - De Groene Waterman, Antwerpen

Wijsheid van een tandeloze glimlach

Dit is een vrolijk boek over ouder worden door de schrijver van
Steeds als ik de zin van het leven te pakken heb, komen ze met iets
nieuws.
Daniel Klein, filosoof en zeventigplusser, gaat naar de tandarts.
Daar hoort hij dat zijn tanden moeten worden getrokken
en vervangen door implantaten. Die neptanden zullen hem
veroordelen tot een dieet, vele bezoekjes aan de tandarts en
flinke pijn. Dat Kleins leeftijdgenoten er alles aan doen om
jong te blijven (skydiving, Franse les, nepborsten) lijkt ineens
een rare manier om je laatste jaren door te brengen. Wat is
eigenlijk verkieslijker, het najagen van de eeuwige jeugd, of
een echte oude dag beleven, met de tandeloze glimlach die
daarbij hoort?
Klein zoekt het antwoord in Griekenland, waar de mensen lijken
te weten hoe je een lang en gelukkig leven leidt. Hij praat er
met andere zeventig- en tachtigjarigen, denkt na over zijn eigen
leven en leest Epicurus.
Het levert een eerlijke beschouwing op over ouder worden,
waarbij een Epicurische manier van leven wordt gepropageerd:
je wordt gelukkiger als je met je vrienden een bord zelf geteelde
linzen eet dan wanneer je zwelgt in luxe, rijkdom en een valse jeugd.

Frank - Raaklijn, Brugge

De wreedheid

Een indrukwekkende roman over een man die niet bang is zijn macht te gebruiken en misbruiken. "De wreedheid" begint met een vrouw die naakt en bebloed over een provincieweg strompelt en even later dood wordt aangetroffen. Daar begint het subtiele mysterie dat Lagioia in zijn roman neerzet. Lagioia kent de kunst om een soort inherent kwaad binnen de mens bloot te leggen en dat op fijnzinnige wijze naar het papier te vertalen. Na een eerste lezing begon ik meteen opnieuw om alle puntjes op de i te zetten. En dit boek verdient ook sowieso een tweede lezing!

Thomas Barbier - De Reyghere, Brugge

Het verborgen leven van bomen

 Peter Wohlleben is boswachter en beheerde jarenlang zijn bossen vanuit de gewoonte die door de visie op houtvesting ontstond (Bossen moeten hout opleveren en dat krijgt steeds prioriteit). Door met toeristen en wandelaars zijn bossen te verkennen, begon hij weer met andere ogen naar bomen te kijken en begon zijn visie te veranderen.

In Het verborgen leven van bomen deelt Peter Wohlleben zijn liefde voor en kennis over bomen op passionele wijze met de lezer, we leren een pak bij door de inzichten die hij zelf opdeed en de wetenschappelijke ontdekkingen die de laatste jaren gedaan werden.

Wohlleben is geen groot schrijver, maar maakt dat ruimschoots goed met massa's gedrevenheid, passie en overtuigingskracht. Zo leidt hij de lezer doorheen nieuwe inzichten over bomen en bossen die je met verbazing leest: bomen communiceren met elkaar en hun omgeving, bomen sluiten vriendschappen en helpen elkaar wanneer nodig. Prachtige inzichten die je als lezer niet onberoerd laten. Je bedenkt spontaan wat Wohlleben ook regelmatig aanhaalt: is die scheiding tussen planten- en dierenrijk wel zo strikt als we graag denken? 

Je voelt in alle zinnen de oprechte liefde van Wohlleben voor zijn bomen en bossen.

Dat schrijven over bomen meteen ook een ander tijdsperspectief met zich meebrengt (100 jaar, 500 jaar, 7000 jaar zijn noodzakelijke tijdsaanduidingen om sommige evoluties te bespreken) geeft je als lezer ook een heel andere beeld over je eigen positie op deze aardkluit. Die bomen en hun verhaal, daar wordt je na elke zin stiller van. Hun rol op onze planeet dwingt na elke bladzijde meer respect af.

Hoewel Wohlleben soms in herhaling valt, genoten we met volle teugen van dit mooie boek en raden we het iedereen van ganser harte aan. 
Ik ben er absoluut van overtuigd dat mijn volgende boswandeling een veel intensere ervaring zal zijn en ik nooit nog met dezelfde blik naar een indrukwekkende boom, een afstervend exemplaar of een opgroeiend kneusje zal kijken.

Wondermooi.

Gert De Bie - Het Voorwoord Heist op den Berg

Herdersleven

Op ons eerste (kleine) kampeertripje van het jaar (met 5 kinderen naar een Lommelse boerderij), leek er geen geschikter boek om mee te nemen dan Het herdersleven van James Rebanks.

Benieuwd wat ik 's avonds - met de voeten in het gras en mijn romantische visie op het boerenleven in het achterhoofd - zou ervaren tijdens het lezen van dat boek.

Rebanks groeide op in het Noord-Engelse Lake District, waar zijn vader schapenherder was en diens vader ook en zo vele generaties terug. Van kindsbeen af draag hij zijn steentje bij aan de boerderij en ondanks het zware leven, de twijfels, de financiële moeilijkheden en zijn opleiding aan de universiteit van Oxford, kiest hij nog elke dag resoluut en weldoordacht voor het leven op de schapenboerderij.

Met passie en overtuiging vertelt Rebanks aan de hand van de seizoenen over het leven op de boerderij en op de fells (bergweides) waar de kuddes gedurende de zomer vrij lopen te grazen. 
Het landschap en het weer eisen voortdurend mee de hoofdrol op, en de wereld van het Lake District - vooral gekend uit de poëzie van William Wordsworth en de boeken van Beatrix Potter - krijgt een heel ander gezicht. 

Als lezer voel je de liefde voor het schapenhoeden zo door het bloed van de auteur stromen en krijg je een prachtig verslag van de vele generaties die het Lake District op dezelfde wijze bevolkt en bewerkt hebben. 

Rebanks verhult niets of romantiseert niet, dat heeft hij ook niet nodig om de lezer te overtuigen van de unieke pracht en kracht van het herdersbestaan.

Het boek is zo een ode aan het boerenleven, een biografie van het unieke Lake District, een cursus schapenhoeden, een familiekroniek en een coming of age roman, en dat alles in 320 pagina's. Straffe kost.

De romantiek is niet uit ons hoofd, de realiteit sluit er wel dichter bij aan, maar we denken een man als James Rebanks helemaal te kunnen begrijpen. We weten alvast dat hij het weet. Wat hij wil. En dat hij rust vindt in de schakel van vele generaties traditioneel boerenleven die hij is.

Prachtig.

Gert De Bie - Het Voorwoord, Heist op den Berg

Supercrash

Toen in 2008 de financiële crisis uitbrak en graphic reporter Daryl Cuningham zag hoe slecht dit in de media uitgelegd werd zag hij een kans: in stripvorm uitleggen wat er juist gebeurd is. Hij vertrekt bij Ayn Rand, een van de belangrijkste Amerikaanse denkers van de laatste honderd jaar, legt ons de beurscrash uit en toont waar we nu staan. De tekeningen hield hij bewust zeer eenvoudig. Het verhaal is al ingewikkeld genoeg, beeld mocht absoluut geen barrière zijn om de boodschap te brengen. Een verhelderend boek. 

Katrien Merckx - De Groene Waterman, Antwerpen

De plaats

Mario Levrero is een rare, het is te zeggen, hij behoort tot een Uruguayaanse groep auteurs die "Los raros" heet. Het slaat mogelijks ook op de richting die nieuwe uitgeverij Bananafish (een referentie naar Salinger) uit wil gaan: opmerkelijke literatuur uit de hele wereld uitgeven. Literatuur die je vooral even aan het wankelen brengt en daardoor je grijze cellen aan het werk zet. "De plaats" is alvast zo'n klein en bescheiden meesterwerkje dat die rol met verve invult.

Als lezer volgt je de hoofdpersoon die wakker wordt in een donkere kamer en zo een complex psychologisch spel induikt. Kamer na kamer veranderen kleine elementen, komt hij andere verdwaalde mensen tegen en zet zelfs het verval zich in. Waar het precies om gaat? Dat moet je zelf invullen. De roman is gestript van elk stijlelement dat op een betekenis kan duiden, tot je enkel nog de kapstok ziet waar je ideeën aan hangen te prijken. Een bevreemdend bevredigende, conceptuele roman die je niet mag missen!

Thomas Barbier - De Reyghere, Brugge

Het absurde idee je nooit meer te zien

Als de Spaanse schrijfster Rosa Montero door haar uitgeefster gevraagd wordt om een voorwoord te schrijven bij het dagboek van Marie Curie voelt ze zich meteen aangesproken. Curie hield dit dagboek bij tijdens de eerste twaalf maanden na het overlijden van haar man. Montero, die na de plotselinge dood van haar man in een diepe depressie terecht kwam, raakt geïnspireerd en verdiept zich in het leven van Marie Curie. 

Montero schreef een zeer persoonlijk boek waarin we Curie leren kennen als een intelligente vrouw, bezorgde moeder, liefdevolle echtgenote maar bovenal als bevlogen wetenschapster. Een vrouw die zoekt naar een evenwicht tussen werk en gezin (ja, ook Marie Curie was een ploetermoeder) zonder haar wetenschappelijke droom op te geven.Het resultaat is deels biografie, deels autobiografie doorspekt met mijmeringen over verlies, rouw, relaties en de troost die literatuur kan bieden. Als kers op de taart krijg je er het originele dagboek van Marie Curie aan het einde bij.

Katrien Merckx - De Groene Waterman, Antwerpen

Winter-Ijsland

Hoewel het ons ongetwijfeld door de uitgeverij werd aangeboden, viel Winter-IJsland ons pas op toen een klant het bestelde. Er klikte iets in ons koppeke, we bestelden een tweede exemplaar voor ons zelve en hebben dat twee dagen later reeds volledig achter de kiezen. Met een erg prettige nasmaak op de tong. 

Laura Broekhuysen publiceerde eerder 2 romans, waarmee ze op erg positieve kritieken kon rekenen. In 'Winter-IJsland' doet ze verslag van haar eerste jaar in IJsland, waar ze met haar (IJslandse) man een huisje kocht aan een eenzame fjord. Het mooie kleinood van uitgeverij Querido is een bundeling van de stukjes die ze pleegde voor revisor.nl

Met onze romantische inborst proberen we dit soort literatuur maar met mondjesmaat tot ons te nemen, maar zijn we even blij dat we dit niet lieten liggen: wat kan Laura Broekhuysen schrijven, zeg!

Broekhuysen heeft een erg opmerkzame blik, een open en eerlijke stijl en een prachtig taalregister. De metaforen die ze uit haar mouw schudt, de manieren waarop ze het landschap, het huis en de omgeving een eigen stem geeft, hoe ze externe indrukken weet te personaliseren: die zijn ronduit indrukwekkend. Er zijn passages genoeg om van te smullen, hier één van onze favorieten:

"Goed, denken is een groot woord. Maar wat zich aan hersenactiviteit manifesteert, krijgt in dit dunbevolkte, onbegroeide land de ruimte. Je hebt, zonder het te weten, met een gecomprimeerde versie geleefd, een vacuüm getrokken gedachtewereld. (...) Al je denksels hebben zich hier, niet lang na aankomst, als duveltjes uit doosjes over je uitzicht verspreid. Je hoofd is baaigroot geworden. Er zijn gebieden waarin niets gebeurt."

Niet alleen legt Laura helder uit welke invloed onze omgeving op de mogelijkheden van ons denken uitoefent, ze doet dit ook nog eens met heerlijke zinnen en prachtige woorden.

'Winter-IJsland' is smullen van de eerste tot de laatste bladzijde. Je kan cynisch zijn en zeggen 'ja ja, vrouw verhuisd, krijgt kind, dat hebben we allemaal al eens gelezen' Je feitelijke gelijk weerleggen we graag met een eenvoudig antwoord: 'maar je hebt het nog niet van Laura Broekhuysens hand gelezen, en dat is andere koek! Lekkere koek, smaakt naar meer koek!'

Leestip, leestip, leestip!

Gert De Bie - Het Voorwoord, Heist op den Berg